In memoriam: Bèr Wolfs

In memoriam Bèr Wolfs

Bèr Wolfs,
altied veur ’nne wietsh te vinden, altied wèrem en geveulig vaan aard.
Altijd een woord klaar voor iedereen.
Altijd een beste vriend. Iemand bij wie je je meteen thuis voelde.
Hij zei altijd zijn waarheid, en bedoelde dat nooit verkeerd.
Op Treech was hij steevast op de Boulbaan te vinden.
Onder de naam MOLUWO vormde hij een team met Sjaak, Michèl en Bèr. Drie
vrienden onder mekaar, met jeu de boules niet te verslaan. De tripelkoningen onder
de bouyers. Alle drie een grote mond — en Bèr erbovenuit. Dat was een mooie tijd
op Treech.
Bèr, we zullen je missen. Je stond voor iedereen klaar, altijd in voor een grapje. Voor
je familie is het verdrietig dat ze je stem niet meer horen, over alles wat je de wereld
nog wilde vertellen. Want alles wist je. Zodoende werd je ook Adviseur van de
Club en onze Engelbewaarder, waken over Treech. Zo iemand om je heen die altijd
iets geks en moois zegt, leuk doet en tóch to the point is — en ondertussen
bloedserieus bezig is. Vind zo iemand nog maar eens… Ongelooflijk. Wat een
prachtige kerel.
Hij was ook lid van de vriendenfietsclub van Treech: sportieve oude Treechleden.
Tijdens een rit viel hij wel eens van zijn fiets. Dan zei hij dat hij altijd zó afstapte. Dat
was Bèr: hoofd kapot, handen gesjendeleert — “niks aan de hand” — en doorgaan.
Hij zong in het KOER van Treech, het gelegenheidskoor. Hij zong even hard als de
anderen, maar altijd nét iets sneller. Alsof hij eerder bij het buffet wilde zijn dan de
andere 25 zangers. Repetities in de kantine, net aangesloten bij Brand Bier… het
werd een aanval op de tap.
Als hij een tombola of kienavond organiseerde, was het altijd feest. Wat een prijzen
hij dan had — ongelofelijk. China is er groot door geworden. Geen wonder dat de
kantine vol zat.
Alles wat Mestreechs was, daar was hij gruuts op. Zoervleis — en
vooral MOSSELEN. Bij elke gelegenheid maakte hij mosselen. Een topgerecht. Hij
nodigde mensen uit, zij smulden, en hij genoot net zo hard.
Bèr liep ook altijd de Treechloop (11,5 km door het ENCI-bos), vaak door de
blubber, in zijn witte korte sportbroek en lichtblauwe hemd. Iedereen herkende hem
aan zijn manier van lopen. Ik liep vaak naast hem. Op een keer was hij door de
modder op z’n knieën gesjieveld, handen open, gezicht vol modder. Geen gezicht
meer — maar hij bleef wél de hele avond in de kantine, want het was zoooo gezellig.
Iets organiseren op Treech? Bèr was de beste.
De sport- en speldag bestond al sinds 1977, maar hij maakte er een spektakel van.
Iedereen moest verkleed. Piraten, Les Olivettes, De Melige Meiden, De
Maosblomme en ’t Klein Grut liepen rond. Juryleden niet om te kopen — al liep de

hoofdscheidsrechter met een dienblad met gekregen biertjes op z’n hoed rond. Het
zat zo vastgebonden dat z’n hoofd er bijna afrolde.
Bèr was een echte Treechteneer. Hij was jarenlang bestuurslid en zijn
organisatietalent was perfect. Hij volleybalde, voetbalde en kanode op de Maas. Ik
noemde hem Umberto en hij mij Mathieu. Hij had zijn eigen kano — daar hebben
veel Treechleden in leren varen. Die kano, de brede, zware, groen-witte met rode
striping, heet Vreetwouf. Die ken je toch? Sjiek hè. Bèr schonk hem later aan
Treech.
Tijdens het 50-jarig jubileum van zijn club werd hij benoemd tot Lid van Verdienste.
Eindelijk erkenning, mooi hè.
Iedereen vond dat Bèr Wolfs een echte Treechteneer in hart en nieren was.

Anouk, Paul en Beau,
Gecondoleerd met jullie grote verlies. Het gemis zal voor jullie enorm zijn. Maar jullie
staan er niet alleen in — wij missen hem allemaal. Bèr was een grote jongen op
Treech, door iedereen met respect aangesproken.