In memoriam: Jean-Luijten

IN MEMORIAM JEAN LUIJTEN

Wij willen de familie van Jean Luijten sterkte toe wensen in hun moeilijke tijd.
Thérèse en de kinderen. Mariane en Quiril, Bep met Jos en Ineke en Ralph samen met hun kleinkinderen,
Gecondoleerd met uw verlies van uw man, vader en opa.

‘ne Reus is gevèld,
We hebben hem nooit in z’ n rijke Treechleven “rustig aan” gekend.
Een unieke Treechteneer.
Hij stond altijd voor iedereen klaar.
Altijd bezig voor Treech, altijd spreken over Treech.

“Jean zal weurde gemist op Treech. Jean is stèl”.

Hij was 57 jaar lid, al vanaf 1968, waarvan ook enkele jaren als bestuurslid van WSC Treech’42.
Hij kende iedereen op Treech, maar iedereen kende ook Jean .
Je kon hem niet mis lopen, men herkende hem meteen aan zijn harde stem als hij op Treech was. Jean was een technische man, werkzaam bij de Enci en zo heeft  hij heel veel voor Treech gedaan en kon hij veel voor zijn club betekenen. Hij stond altijd meteen klaar met raad en daad. Hij liet zich horen.

Samen met zijn gezin had hij jaren een caravan op Treech. Hij was aangesloten bij de jeu de boule en voetbalde en volleybalde ook als dat mogelijk was onder de Treech-vlag.
Hij ging ook vaker mee met de Treech-kanotoertochten. Zelf kanode hij meerdere keren met onze Treech kanoërs de Maas af naar Stokkem om daar een belge Trappist te gaan drinken
Over de Zuid-Willemsvaart en het Albertkanaal kanoën rond Klein Ternaaien en Maastricht was voor hem het meest leuke en genieten en gaf voldoening, vooral omdat er altijd rijstevlaai bij de sluis van Neerharen aan de Treechleden werd uitgedeeld.
Maar hij genoot er ook van om als begeleider in de auto mee te gaan naar de kano afvaarten, bijvoorbeeld de Veluwemarathon in De provincie Gelderland , de Ijsel-rivier 50 km afvaren van Dieren naar Deventer of 100km naar Kampen aan het IJsselmeer. Ook bij de Maasmarathon van Treech naar Venlo 50km lang werd door hem de Treechjeugd begeleid. Door weer en ontij.
Jean reed met de kanowagen langs de trajecten en zorgde voor het natje en hun droogje en was behulpzaam op de overstapplekken. Vaak moeilijk te bereiken. Altijd veel jakkeren en zoeken naar waar de kanoërs waren geland. Tegenwoordig heeft iedereen navigatie op de telefoon.

Een keer bij de Veluwemarathon kanode op het water een grote groep Treechjeugd mee. Jean zorgde ook deze keer met de kanowagen weer voor de begeleiding. De jeugdploeg had voor Jean als auto begeleider ook een extra prijs, een stempelkaart geregeld, en op alle  controleposten werd dan ook een stempel voor Jean gehaald. Normaal werd één stempel per kanovaarder afgegeven , maar met veel creativiteit van de jeugdige  sporters konden ook die extra stempels verzameld worden die ook voor Jean nodig waren. Want mede door Jean werd het eindpunt gehaald en op het eindpunt werd een extra medaille geregeld voor het vele werk van Jean, als dank en respect. En Jean “had toen ’n hart wie ’n broed” en een brok in de keel toen hij de grore medaille kreeg,,,,,, kleine oogjes ook. Grote kerels huilen niet, zei hij met een harde zware stem.
Op latere leeftijd hield hij zich vooral bezig met het  jeu de boulen samen met zijn vrouw Thérèse. En hij maakte de boelbanen weer recht en vrij van  bladeren. Voorheen na afloop van de boule-wedstrijd nam hij altijd plaats aan de kaarttafel in de kantine..

Jean je hebt het formidabel gedaan. Petje af.
Dank je .
DE KANO AFDELING WSC TREECH “42.